به گزارش خبر نگار شاهو خبر از کامیاران .خبرنگارشاهو خبردر بازدید میدانی از محل دپوی زباله در حاشیه جاده روستاهای کوانه، شترمل، پیرمقداد، خامسان و کومائین، با صحنهای مواجه شد که نهتنها زیبنده یکی از مهمترین مسیرهای گردشگری شهرستان کامیاران نیست، بلکه سلامت مردم و آینده محیط زیست منطقه را نیز به مخاطره انداخته است.
انبوه زبالههای رهاشده، شیرابههایی که به سمت رودخانه سد گاوشان در حرکت هستند، هجوم مگسها، بوی آزاردهنده و حضور جانوران موذی، تصویری است که هر رهگذر و گردشگری با ورود به این مسیر با آن روبهرو میشود؛ تصویری که بیش از هر چیز، از سالها بیتوجهی و ضعف مدیریت پسماند حکایت دارد.
اهالی روستاهای منطقه میگویند سالهاست این وضعیت را بارها به مسئولان گزارش کردهاند، اما نتیجهای جز وعدههای تکراری ندیدهاند. به گفته آنان، محل دپوی زباله درست در کنار ایستگاه سوار و پیاده شدن اهالی چندین روستا قرار دارد؛ جایی که هر روز دانشآموزان، سالمندان، زنان و مسافران ناچارند در میان بوی تعفن و هجوم حشرات منتظر وسیله نقلیه بمانند.
یکی از ساکنان روستای کوانه در گفتوگو با خبرنگار شاهو خبر میگوید: سالهاست این صحنه را تحمل میکنیم. هر بار فقط وعده شنیدهایم، اما نه زبالهها جمع شدهاند و نه وضعیت تغییر کرده است
آنچه امروز در این مسیر دیده میشود، تنها نتیجه کمکاری دستگاههای اجرایی نیست. بخشی از این بحران، محصول رفتار نادرست افرادی است که بدون کوچکترین احساس مسئولیت، زبالههای خود را در حاشیه جاده و طبیعت رها میکنند. طبیعت، محل دفن پسماند نیست و این جاده، ویترین بخش موچش و یکی از مسیرهای مهم گردشگری استان کردستان است. هر زبالهای که در دل طبیعت رها میشود، ضربهای مستقیم به محیط زیست، سلامت عمومی و اعتبار گردشگری منطقه وارد میکند.
با این حال، سهم اصلی این نابسامانی را نمیتوان از دوش متولیان مدیریت پسماند برداشت. پرسش افکار عمومی روشن است؛ بخشداری موچش، دهیاریها، مرتبط و سایر دستگاههای مسئول تا چه زمانی قرار است تنها نظارهگر این فاجعه باشند؟ آیا تأمین چند مخزن استاندارد، جمعآوری منظم زباله، نصب تابلوهای هشداردهنده و برخورد قانونی با متخلفان، مطالبهای فراتر از توان مدیران محلی است؟
کارشناسان محیط زیست بارها هشدار دادهاند که نفوذ شیرابههای زباله به منابع آب، میتواند خسارتهایی جبرانناپذیر به اکوسیستم منطقه وارد کند؛ خسارتی که هزینه جبران آن بهمراتب سنگینتر از پیشگیری امروز خواهد بود.
سکوت در برابر این وضعیت دیگر به معنای بیتفاوتی نیست؛ بلکه به منزله پذیرش ادامه یک بحران زیستمحیطی است. هر روز تأخیر در ساماندهی این محل، یعنی آلودگی بیشتر، تهدید جدیتر سلامت مردم، تخریب طبیعت و لکهای تازه بر چهره گردشگری شهرستان کامیاران.
مطالبه مردم نیز کاملاً روشن است؛ پاکسازی فوری محل، انتقال اصولی محل دپوی زباله، استقرار مخازن استاندارد در مسیر، جمعآوری مستمر پسماند، فرهنگسازی عمومی و برخورد قاطع با افرادی که طبیعت را به محل تخلیه زباله تبدیل کردهاند؛ خواستههایی که اجرای آنها نه یک امتیاز، بلکه حداقل وظیفه دستگاههای مسئول است.
اکنون نگاه مردم به فرمانداری کامیاران، بخشداری موچش، دهیاریهای منطقه و اداره محیط زیست شهرستان کامیاران وهمه نهادهای متولی دوخته شده است. افکار عمومی دیگر منتظر وعدههای تازه نیست؛ انتظار، اقدام است. اگر امروز برای این زخم کهنه چارهای اندیشیده نشود، فردا دیگر سخن از یک محل دپوی زباله نخواهد بود؛ سخن از بحرانی خواهد بود که مسئولیت آن مستقیماً بر عهده مدیرانی است که سالها نظارهگر بودند و اقدامی نکردند.
انتهای خبر /
